Czy Serce Boże „upomina się” o swoją rolę w wierze Kościoła? Papież Franciszek w długim akapicie (nr 148 - 150) przedstawił „strumień życia wewnętrznego”, który płynie przez Ciało Mistyczne w nabożeństwie do Serca Chrystusa.

Dostajemy konkretne przykłady wielu różnych świętych. U każdego z nich pobożność Serca Bożego przyjmuje nowy wymiar. Święty Wincenty à Paulo powtarzał, że tym, czego Bóg pragnie, jest serce. W encyklice czytamy: Bóg żąda przede wszystkim naszego serca, ono jest najważniejsze. Dlaczego jest tak, że ktoś, kto nie ma dóbr, będzie miał większą zasługę niż ten, kto posiada wielkie dobra i ich się wyrzeka? Dlatego, że ten, kto nic nie posiada, bardziej kocha Boga. A tego Bóg pragnie szczególnie. Potrzebna jest zgoda na zjednoczenie własnego serca z Sercem Chrystusa. Pozwolenie, by wziął moje serce i włożył do swego Serca.

Jest obecna pokusa, by tę tajemnicę miłości uznać za godny podziwu fakt z przeszłości, za piękną duchowość z dawnych czasów. Po prostu złożyć do lamusa, jako „nie na nasze czasy”. Trochę jakby Serce Jezusa miało przestać kochać!? Otóż, św. Daniel Comboni, misjonarz zapisał: Boskie Serce, które pozwoliło się przebić włócznią wroga, aby z tej świętej rany wylać sakramenty, dzięki którym został uformowany Kościół, wcale nie przestało kochać. Współcześni święci (św. o. Pio z Pietrelciny, św. Teresa z Kalkuty) mówią ze szczerym oddaniem o Sercu Chrystusa.

Tutaj papież wspomina Polkę, dobrze znaną św. Faustynę Kowalską. Przez nią Pan Jezus zaprosił na nowo do ożywienia nabożeństwa do Serca Chrystusa, z akcentem na chwalebne życie Zmartwychwstałego i Boże miłosierdzie. Odwołując się do jej doświadczeń i opierając na spuściźnie duchowej św. biskupa Józefa Sebastiana Pelczara, nasz Rodak, św. Jan Paweł II ściśle połączył swoją refleksję na temat miłosierdzia z nabożeństwem do Serca Chrystusa: W sposób szczególny zdaje się Kościół wyznawać miłosierdzie Boga i oddawać mu cześć, zwracając się do Chrystusowego Serca; właśnie bowiem zbliżenie do Chrystusa w tajemnicy Jego Serca pozwala nam zatrzymać się w tym (…) punkcie. I sam dał osobiste świadectwo o modlitwie do Serca Pana: Przemawiała ona do mnie od młodych lat.

To nabożeństwo nie straciło na ważności! Jego aktualność jest widoczna w pracy ewangelizacyjnej i wychowawczej licznych żeńskich i męskich zgromadzeń zakonnych, które od początku były naznaczone tym chrystologicznym doświadczeniem duchowym. Jest ich tak wiele, że nie sposób ich wymienić. Papież Franciszek odnotowuje dwa przykłady: Impuls do podjęcia swego misyjnego zadania znalazł Założyciel (św. Daniel Comboni) w tajemnicy Serca Jezusa. A członkinie Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa tak czytają w Konstytucjach: Ogarnięte miłością Jezusowego Serca dążymy do wzrostu osoby w jej godności ludzkiej i godności dziecka Bożego. Opieramy się na Ewangelii, na jej wymaganiach miłości, przebaczenia, sprawiedliwości i solidarności z ubogimi i z ludźmi marginesu.

Tak samo sanktuaria poświęcone Sercu Chrystusa, rozsiane po świecie – m.in. Bazylika Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie, są urzekającym źródłem duchowości i żarliwości. Oto żywy i życiodajny nurt płynący w Kościele.