Studnia wody żywej (5)

26 cze 2012
ks. Marek Wójtowicz SJ
 

Pierwszy tydzień Ćwiczeń duchownych to nasza inicjacja duchowa na drodze oczyszczenia i wyzwolenia. Teraz czeka nas podjęcie decyzji na wołanie Chrystusa. Drugi tydzień ma przynieść odpowiedź na Jego zaproszenie.

Owocem nawrócenia jest pragnienie lepszego poznania, ukochania i naśladowania Jezusa Chrystusa. Bramą do tego tygodnia Ćwiczeń jest kontemplacja o Wołaniu Króla. Św. Ignacy przedstawia w niej wielki plan Zbawiciela, by pozyskać dla Królestwa Bożego wszystkich ludzi. Człowiek w głębi swego serca pragnie dokonywać czynów szlachetnych, będąc gotowym na różnego rodzaju próby i przeciwności, jak to przydarza się podczas wypraw organizowanych przez ziemskich władców. Owocem tej kontemplacji jest gotowość do służby Królowi Wieków w duchu ubóstwa, nawet za cenę znoszenia wszelkich krzywd i zniewag. Rekolektant staje się gotowy do trudzenia się z Jezusem, aby towarzysząc Mu w cierpieniu, mieć udział także w Jego chwale (por. ĆD 95).

Odtąd rekolektant pragnie naśladować Jezusa jako Króla i Pana swego życia. Dlatego chce Mu służyć pod sztandarem Krzyża, nawet za cenę upokorzeń, co rozważa w bardzo ważnej medytacji o „Dwóch sztandarach” (ĆD 136-148). Wcześniej jednak odprawiający Ćwiczenia rozważa Wcielenie Pana Jezusa, kontemplując wielką miłość Boga-Trójcy zastanawiającego się, w jaki sposób dokonać dzieła odkupienia świata po dramacie grzechu pierworodnego. Na tym etapie rekolekcji należy prosić o to, czego chcę. Tutaj prosić o dogłębne poznanie Pana, który dla mnie stał się człowiekiem, abym Go więcej kochał i szedł w Jego ślady (ĆD 104). Rekolektant stara się podczas kolejnych medytacji i kontemplacji aktywnie uczestniczyć w rozważanych wydarzeniach: w tajemnicy zwiastowania, narodzenia i ofiarowania Pana Jezusa w świątyni. Dlatego powinien widzieć duchowo poszczególne osoby, słuchać, co mówią, widzieć, co czynią; a to wszystko po to, by odnieść z modlitwy pożytek duchowy. Rozważając następnie życie publiczne Jezusa rozpoczynające się od chrztu nad Jordanem i pobytu na pustyni, coraz bardziej uczy się stylu życia Pana Jezusa, podobnie jak Jego pierwsi uczniowie. Razem z apostołami rekolektant jest świadkiem cudów i uzdrowień, jakich Pan dokonał. Słucha Jego pouczeń, których streszczeniem jest Kazanie na Górze.

Drugi tydzień jest doświadczeniem piękna Pana Jezusa i Jego Ewangelii, która zachwyca i pomaga, by w jej świetle wybrać drogę życia, jakiej pragnie dla rekolektanta Pan Bóg. Św. Ignacy daje szereg rad i wskazówek, by decyzja ta była wolna i zgodna z wolą Bożą. Podczas trwania na modlitwie przed Panem Jezusem można także odkryć radość z przepowiadania Dobrej Nowiny.

Na tym etapie Ćwiczenia są zanurzeniem się w bogactwie Ewangelii, drogą do większego umiłowania Jezusa, także obecnie żyjącego dzięki swemu słowu i sakramentom w Kościele. Jest to również zgoda, by być gotowym służyć Panu pod sztandarem Krzyża, opierając się zdecydowanie Nieprzyjacielowi Boga – Szatanowi, który szuka możliwości odwodzenia człowieka z drogi zbawienia. Dlatego Ćwiczenia duchowne są także szkołą czujności, której uczy nas św. Ignacy, dając Reguły o rozeznawaniu duchowym w pierwszym i drugim tygodniu rekolekcji. Chodzi o to, by nie dać się zwieść podstępom Szatana i wybierać dobro, aby w naszym życiu zwyciężał Chrystus. W ten sposób, rezygnując z drogi egoizmu, pokonując miłość własną, rekolektant poznaje miłość Boga, aby w niej zakorzenić swe życie, napełniając je miłością.

 

Przeczytaj także

ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Marek Wójtowicz SJ
ks. Artur Wenner SJ

Warto odwiedzić