W tym roku mija 25 lat, od kiedy polscy jezuici w Chicago przenieśli swoją działalność duszpasterską z małej kaplicy na ulicy Avers do Jezuickiego Ośrodka Milenijnego, w ramach którego mieści się Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa. Choć nie jest ono parafią, to jednak stanowi ważne centrum duszpasterskie dla Polonii w Chicago.

Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy [tak] płakała, nachyliła się do grobu i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa – jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. I rzekli do niej: „Niewiasto, czemu płaczesz?”.

Stany Zjednoczone obchodzą w tym roku jubileusz 250. rocznicy przyjęcia Deklaracji Niepodległości (4 lipca 1776 r.), na mocy której 13 amerykańskich kolonii formalnie odłączyło się od Wielkiej Brytanii.

W dzisiejszej katechezie zatrzymamy się nad głęboką i życiodajną więzią, istniejącą między Słowem Bożym a Kościołem – więzią wyrażoną w rozdziale szóstym soborowej Konstytucji Dei Verbum. Kościół jest właściwym miejscem Pisma Świętego.

Magnificat (Łk 1, 46-55) to pieśń wiernie ukazująca duchowość biblijnych anawim, czyli wiernych uważających się za „ubogich” nie tylko ze względu na odcięcie się od wszelkiego bałwochwalstwa i władzy, lecz także ze względu na głęboką pokorę serca, wolnego od pokusy pychy i otwartego na działanie zbawczej łaski Bożej. Całe bowiem Magnificat naznaczone jest tą „pokorą”, po grecku tapeinosis, która wskazuje na sytuację konkretnej pokory i ubóstwa.