Papieska intencja na kwiecień 2026:

Za kapłanów przeżywających kryzys w swoim powołaniu, aby znaleźli wsparcie, którego potrzebują, a wspólnoty wspierały ich zrozumieniem i modlitwą.

Współczesny świat szczególnie wyraźnie doświadcza poważnego kryzysu ojcostwa, co związane jest z kryzysem męskości. Mimo że kryzys ten, można powiedzieć „od Adama i Ewy” był obecny, i na wiele sposobów męskość i ojcostwo były wypaczane, to nasze czasy dotyka poważny kryzys rodziny i jej tożsamości, chyba nie spotykany dotąd, nie tylko w chrześcijaństwie. Nie sposób zrozumieć kryzysu kapłanów, bez kryzysu rodzin, które przestały żyć na wzór Świętej Rodziny: Jezusa, Maryi i Józefa. Właśnie w osobie Józefa widać Bóg daje nam wszystkim nie tylko wzór ojcostwa bezpośredniego, ale również ojcostwa – po ludzku – duchowego.

Przez wielu kapłaństwo bywa rozumiane jako „urząd” i niewątpliwie przyczynia się ku temu nieszczęśliwa nomenklatura prawna, którą jakoś trzeba wyrazić, jednakże kapłan to opiekun duchowy ludu Bożego, i bez duchowego wymiaru „ojcostwa duchowego” kapłan-urzędnik narażony jest na wszystkie choroby społeczne urzędników świeckich (problemy emocjonalne, środowiskowe, relacje transakcyjne, przeciążenie obowiązkami, brak widocznych owoców „światowej” pracy, cynizm, zniechęcenie i wiele innych). Nierzadko również wierni oczekują od kapłana bycia „supermanem” dlatego, że być może sami nie doświadczyli ojcostwa i uważają parafię za punkt usługowy sakramentów i sakramentaliów, oraz zaangażowań społecznych bez większych zobowiązań.

Tymczasem kapłan jest z ludu Bożego wzięty i dla ludu Bożego ustanowiony, aby prowadził ludzi do świętości, czyli do tego, aby Duch Święty, nie on sam, uczynił ich świętymi. W sakramencie spowiedzi kapłan oczyszcza dzieci Boże z ich grzechów, czyli zaniedbania miłości Boga i bliźniego; w Eucharystii karmi je Ciałem Chrystusa; podobnie w innych sakramentach działa na podobieństwo św. Józefa, przybliżając wiernych do Jezusa, do Maryi, do świętych. Gdy zabraknie tego wymiaru osobowego, czy to ze strony kapłana, czy wspólnoty, której służy, kryzys kapłana jest niemalże pewny.

Wielu świętych przechodziło poważne kryzysy, dzięki którym ich człowieczeństwo się oczyszczało, dzięki Bożej łasce, z którą współpracowali. Papież zachęca nas do modlitwy za kapłanów w kryzysie, aby nie tylko modlitwą i łaską wspierać te osobiste dramaty kapłanów, ale – w miarę możliwości i z dyskrecją – wpierać ich wspólnotowo, tak jak kryzys ojca wspiera troskliwa rodzina, nie zostawiając go samego w osobistym krzyżu.